[Officium]
S. Margaritæ Cortonensis Pœnitentis

[Rank]
;;Semiduplex;;2.2;;vide C7a
(sed rubrica 196)
;;Simplex;;1.1;;vide C7a

[Rule]
vide C7a;
9 lectiones

[Oratio]
Deus, qui famulam tuam Margarítam de perditiónis via ad salútis tramitem misericórditer deduxísti: eádem nobis miseratióne concéde; ut quam prius errantem sectari non erubuimus, mox pœnitentem impigre sequi gloriémur.
$Per Dominum

[Lectio4]
Margaríta, a loco dormitionis Cortonensis appelláta, Laviani in Tuscia ortum hábuit. Primis adolescentiæ suæ annis mundi voluptatibus capta, in Montis Politiani civitáte vanam et lubricam vitam duxit; sed cum amasium ab hóstibus fœde transfossum indicio canis in fóvea sub strue lignórum tumulatum fortitúdo reperísset, íllico facta est manus Dómini super eam; quæ magno culparum suárum mœrore tacta, exiit foras, et flevit amóre. Ítaque Lavianum reversa, crine detonso, neglecto cápite, pullaque veste contecta, erroribus suis mundíque illécebris nuntium misit; inque ǽdibus Deo sacris, fune ad collum alligato, humi procumbens, ab ómnibus quos ántea móribus suis palam offenderat, véniam exoravit. Mox Cortonam profécta, in cínere et cilício a se læsam Dei majestátem placare stúduit, donec post triennale virtútum experimentum a frátribus Minóribus spirituális vitæ ducibus Tértii órdinis hábitum impetrávit. Uberes exínde lácrimæ ei familiares fuérunt, atque ima suspiria tanta ánimi contritione ducta, ut diu elinguis consísteret. Lectulus nuda humus, cervical lapis aut lignum porrexit; atque ita noctes insómnes in cœlestium meditatióne trahere consuevit, nullum ámplius pravum desidérium perpessa, dum bonus spíritus promptior infirmam carnem ad subeundos labóres erigebat.

[Lectio5]
A dæmóne insídiis funestisque conatibus lacessita, múlier fortis hostem ex verbis detectum semel atque íterum invícta répulit. Ad eludendum vanæ glóriæ lenocinium, quo a malo spíritu petebatur, præteritos mores suos per vicos, et plateas alta voce accusare non déstitit, omni supplício se ream inclamans: nec nisi a confessario deterrita, in speciosam fáciem, olim impuri amóris causam, sævire abstínuit, ægre ferens suam formam longa carnis maceratione non aboleri. Quibus aliísque magnæ pænitentiæ argumentis suórum criminum labe expiata, atque ita de se triumphatrix, ut sensus plane omnes a mundi illécebris custodíret, digna facta est, quæ sæpe Dómini consuetúdine frueretur. Ejúsdem quoque Christi et Vírginis Matris dolórum, quod ipsa ardenter expetierat, párticeps facta, cunctis sénsibus destituta, et vere mortúa intérdum visa est. Ad eam proínde, véluti ad perfectiónis magístram, ex díssitis étiam regiónibus plúrimi conveniebant: ipsa vero cœlesti, quo erat perfúsa, lúmine córdium secréta, conscientias hóminum, imo et peccáta in remótis licet pártibus Deum offendentium cum dolóre et lácrimis detegens, summaque in Deum et próximum caritáte fervens, ingéntem animárum fructum operata est. Ægris ad se veniéntibus salútem, obsessis a dæmóne liberationem impetrávit. Púerum defunctum lugente matre ad vitam redúxit. Imminentes bellorum tumultus assíduis oratiónibus sedávit. Dénique summæ pietátis opéribus vivos et mórtuos sibi demeruit.

[Lectio6]
Tot sanctis opéribus occupáta, de rigore quo assídue corpus suum exercébat, nihil remísit, neque a stúdio cœlestia meditándi se avelli passa est, in utróque vitæ génere plane admiránda,utrámque sorórem Magdalenam et Martham réferens. Tandem pro se Dóminum orans ut ex hac valle lacrimárum sursum in cœlestem pátriam evocaretur, exaudíta est orátio ejus, die atque hora dormitionis ei patefactis. Méritis ítaque et labóribus plena, ac cœlestibus donis cumulata, coépit córporis víribus destitui, perque dies decem et septem nullo cibo, sed divínis tantum collóquiis refécta est: tum sanctíssimis Ecclésiæ sacraméntis rite suscéptis, vultu hilari, atque óculis in cœlum conversis, octávo Kaléndas Martias, anno ætátis quinquagésimo, suæ conversionis vigésimo tértio, humánæ vero salútis millésimo ducentésimo nonagésimo séptimo, felix migrávit ad sponsum. Corpus in hanc usque diem vegetum, incorruptum, illǽsum, et suaviter olens summa religióne cólitur in ecclésia fratrum Minórum, quæ jam ab eádem Margaríta appellátur. Miráculis contínuo flóruit, quibus permoti Románi Pontífices ad augéndum ejus cultum plúrima liberáliter indulserunt. Benedíctus vero décimus tértius in festo Pentecóstes, die sexta décima Maji anni millésimi septingentesimi vigesimi octavi, solémnem ejus canonizationem religiosíssime celebrávit.

[Ant 2]
Ut cognóvit, * resipuit Seráphici Órdinis Magdaléna: dimíssa sunt ei peccáta multa, quia diléxit multum.

[Ant 3]
Ego dilécto meo, * et ad me conversio ejus: inveni quem diligit anima mea, tenui eum, nec dimittam.

[Lectio]
Léctio libri Sapiéntiæ
!Cant. 3:2-5; 8:6-7.
Surgam, et circuíbo civitátem: per vicos et pláteas quæram, quem díligit ánima mea: quæsívi illum, et non inveni. Invenérunt me vígiles, qui custódiunt civitátem. Num quem díligit ánima mea, vidístis? Páululum cum pertransíssem eos, invéni, quem díligit ánima mea: ténui eum, nec dimíttam, donec introdúcam illum in domum matris meæ et in cubiculum genetrícis meæ. Adjúro vos, fíliæ Jerúsalem, per cápreas cervósque campórum, ne suscitétis neque e vigiláre faciátis diléctam, donec ipsa velit. Pone me ut signáculum super cor tuum, ut signáculum super bráchium tuum: quia fortis est ut mors diléctio, dura sicut inférnus æmulátio: lámpades ejus lámpades ignis atque flammárum. Aquæ multæ non potuérunt exstínguere caritátem, nec flúmina óbruent illam: si déderit homo omnem substántiam domus suæ pro dilectióne, quasi nihil despíciet eam.

[Secreta]
Placatiónis hóstia, quam tibi offérimus, Dómine, beátæ Margarítæ interveniénte suffrágio, optátæ nobis indulgéntiæ plenitúdinem largiátur. 
$Per Dominum

[Postcommunio]
Uberes, Dómine, sanctæ tuæ Margarítæ lácrimæ durítiem nostri cordis emólliant: ut per hujus virtútem sacraménti débitas reátibus flammas incessánti fletu exstinguámus. 
$Per Dominum
